بسم الله الرحمن الرحیم
مادر
در را باز نکن که کوچه پر است از تشییع جنازه با شکوه حیا وعفت و حجاب! و تو باید گورهای عمودی و عصر جاهلیت را ببینی که دخترها پسر شدهاند!
در را باز نکن که کوچه را شیاطین غاصب، چون فدک غصب کرده اند و ارثی از پدرت نگذاشته اند! و تو هی خطبه بخوان، هلهله ها، فریادهایت را غریبانه به خاک سپرده اند!
در را باز نکن که "لشکر ابرهه از سوی حجاز آمده است" و این کوچه تو را دوباره به کربلا و خرابه شام می برد و باید رقیه را ببینی در خرابه که به مانند تو پهلویش را شکسته اند و تمام وجودش را به خون نشانده اند! و عباست را بخوانی که دوباره دارند جسارت می کنند! اما حیف که محافظه کاران، دست از دستپروردههای عباست میبرند و هم معبود را می خواهند هم آل سعود!
در را باز نکن که کوچه پر است از بیلبوردهایی که هر از چند گاهی یک رنگی می گیرند و طبل هایی توخالی که آنها نیز هر چند از گاهی می غرند و می غرند و عَلَمی شده اند برای عَلَم شدن خودشان! و در ازدحام این کوچه، کمتر دنبال خیمه ای بگرد که صلواتی یک لیوان معرفت دست غریبه ها دهد!
در را باز نکن که یتیمان و فقیران رد پای آن ناشناس را گرفته اند و به خانه تو رسیده اند و حال تو باید پاهای تاول زدهشان و صورت کبودشان را ببینی که در میان آسمان خراشها گم شده است و دیگر کسی نیست آن ها را طواف کند در روزگاری که حاجیان حَجَر شدهاند و بانیان مجلس خونین همان آل سعود!
آری مادر، در را باز نکن که رنج این دردها کمتر از آن تازیانه نیست و این آتش هایی که به پا شده است تو را رنج می دهند و پیکرت را آب می کنند... .
پینوشت:
دردانه مادر ، ما را ببخش.
و به مادرت بگو به مانند همیشه برای همسایه ها دعا کند.
بــســم الله
ســلام
آهای مردم، همین قرآنی که به دلیل هتک حرمتش و اهانت به آن قیام کردیم و محکومیت، عمریست آشکارا به احکامش در کوچه و خیابان، خانه و محل کار، مدرسه و دانشگاه و ... اهانت میشود و ما سکوت کردهایم. مگر همین قرآن از حجاب نگفته که حال کوچه و خیابان هایمان تالار عروسی زنانه شده و باید به برادر کوچکت بگویی ورود مردها از خانه به بیرون ممنوع! و تو باید مرد باشی که از خانه نزنی بیرون! و آنجا کجایند همینهایی که حال سنگش را به سینه می زنند؟! و کجایند این خلوت گزینانی که شعاع قرآنی بودنشان تا سر رحل است و همین که حالی بهشان دست میدهد دیگر خداحافظ رفیق! و کجایند "وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِیاءُ بَعْضٍ یَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ یَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْکَرِ ..." که قیام کنند که معروف و منکر جایشان عوض شده است و جای قرآن ما عوض نشده است و هنوز بر روی طاقچه مانده است؟! و حداکثرش به صورت سمبلیک در بعضی از مراسمات جای داده میشود! و جای تاسف دارد فلانی قرآن را بر روی دانه برنجی می نویسد و جز فاعل چیزی و کسی دیگر معرفه نمیشود و قرآن می شود وسیلهای برای رکورد زنی برای خود شناساندن نه خداشناسی!
و خاک بر سرمان که قرآنهایمان خاک میخورد و دنبال هزاران متد و روش برای تربیت نسل جوان هستیم؟! و صدها برنامه و همایش میگذاریم اما کمتر خبری از همان حلقههای کوچک تلاوت قرآن است!؟
و خاک بر سرمان که شویم همین قومی که " وَقَالَ الرَّسُولُ يا رَبِّ إِنَّ قَوْمِي اتَّخَذُوا هَذَا الْقُرْآنَ مَهْجُورًا(الفرقان/30)"
آری قرآن را مهجور ساختهایم و آتش این مهجوریت کمتر از آتش زدن چند قرآن نیست!آتش زدن قرآن دامن همان شیطان صفتان ابله را میگیرد، اما مهجور ماندن قرآن و اهانت به احکام آن دامن این نسل و نسلهای دیگر را گرفته و میگیرد و این خواسته همان مزدوران آمریکایی و صهیونیستی و غیره است که سالهاست سر اسلام جنگ دارند.
و به امید آن که جای قرآنهایمان روی طاقچه دلمان شود و همه به سوی آن بازگشت کنیم.
پ.ن:
* الــتــمــاس دعــا
سـلام
به خبر فوریای که بیش از یک ماه است به وقوع پیوسته است توجه فرمائید:
« طغیان رود سند باعث شده که بیش از 10 هزار روستا از بین برود. دهها هزار مسجد مدرسه و حسینیه در طول این خط طولانی از بین رفته است و در حدود 40 تا 50 میلیارد دلار خسارت به پاکستان وارد شده است. مردم این کشور به آب و غذا و سرپناه احتیاج دارند. حضرت آیت الله خامنه ای در خطبه دوم نماز عید فطر با اشاره به سیل پاکستان و «فوری ترین» خواندن مساله آن تصریح کردند: آنچه در قضایای جهانی و منطقه ای برای امت اسلام مهم می باشد سیل پاکستان است.
آقایمان بغض کرده بودند و این صحبت ها را امروز در نماز عید فطر فرمودند و سیل پاکستان را «فوری ترین» مسئله دنیای اسلام خواندند.
* شیشه شیر این بچه خالیست...
* پیامکی آمده بود: ...مومنان لای در نمانید...
" به مهربانیات که پایان ندارد و احسانت که کاستی نمیپذیرد، خداوندا بر محمد و آلش درود فرست و درد از دست رفتن رمضانمان را جبران کن و روز عیدمان و فطرمان را بر ما مبارک گردان و آن را از بهترین روزهایی قرار ده که بر ما گذشته، که بیشترین عفو را موجب و بیشترین معاصی را محوکننده باشد و گناهان پنهان و آشکار ما را مورد مغفرت قرار ده."
(فرازی از دعاي وداع امام سجاد (ع) با ماه رمضان)
* التماس دعا
ســلام
پ.ن:
* امروز تنها بود و همین که من را دید گفت: دلم برای بچه ها خیلی تنگ شده، اتحادیه خیلی ساکته و خلوت، امتحاناتشون کی تموم میشه؟ اگه دیدیشون سلام منو برسون.
منم گفتم حاجی نوری،از این طریق، خودش سلامش را به بچه ها برساند.
بــســم الله
ســلام
چند خطی نوشتم ، خط زدم...
اصلا حس نوشتن نیست. این عکس و صوت وبلاگ باشد حرف دل ما...
ســلام
1. سیر + یش: (مهدی خداوردی)
2. سبزه : (سرگروه های طرح راهنمایی)
3. سنجد: (سید قاسم حوائجی)
4. سیب: (سیب قرمز: الیاس علیزاده - سیب زرد: سید محمد اسدی)
5. سکه : (هادی هروی)
6. سمنو : ( سربازان اتحادیه + کیک و ساندیس)
7. سماق: (صادق حسین زاده ملکی)
8. ماهی ( علیرضا ثبتی - مجید شعرباف)
9. تخم مرغ: (محمد سردار)
10. سیاهدانه: (جاماندگان)ســلام
بی قرار توام ودر دل تنگم گله هاست
آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست
مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب
در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست
آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد
بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست
بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است
مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست
باز می پرسمت از مسئله دوری وعشق
وسکوت تو جواب همه مسئله هاست
(فاضل نظری)
پ.ن:
* یادش بخیر چند سال پیش هفته ای یک بار ، در اتحادیه دور هم جمع می شدیم و زیارتی و دعایی و ناله ای و اشکی و ... . دلم تنگ شده برای همین دور هم بودن ها که هر شبش خاطره ای بود... .
* این روزها که دلم گرفته ، دنبال بهانه ایست برای باریدن. دعا کنید که هفته آینده قسمت شود و راهی شوم. چهار سال از اولین و آخرین زیارتم می گذرد.
ناودان ها شرشر باران بی صبری است
آسمان بی حوصله، حجم هوا ابری است
کفش هایی منتظر در چارچوب در
کوله باری مختصر لبریز بی صبری است
* التماس دعا
- اگر عمری بود به زودی ، ساعت و وظایف کاری جدید اتحادیه را در ایام بی رئیسی، منتشر می کنیم!
- ببخشید که عادت کردیم به خزعبل نوشتن!
- التماس دعا
سلام
. دیروز در میان پرچم های سیاهی که بر روی در و دیوارهای شهر نصب بود، مغازه هایی را دیدم که بر روی کاغذی سفید، که پشت شیشه شان نصب بود ، نوشته بودند:
" تخفیف ویژه اجناس به مناسبت ولنتاین "
می خواستم با موبایلم عکس بگیرم، اما کسی که همراهم بود ، دستم را کشید و گفت: بیا بریم، بَده ، زشته!
راست می گفت: زشت است دیگر...
یاد درد دل یکی از دوستانم افتادم که می گفت: دامادی ام نمی خواستم کروات بزنم، اما همین که خواسته ام را گفتم، خانواده چند وصله ای را بهم چسباندند ... . اگر بیشتر پافشاری می کردم، قطعا مراسمم بهم می ریخت. مجبور شدم برای دلخوشی خانواده هم که شده افسار تمدن را بر گردنم آویزان و تحملش کنم!
×××
. امام خمینی(ره) : غرب زدگی، بدتر از زلزله زدگی است.
×××
. امروز مشغول گشت و گذار در وبلاگ ها بودم، به شعری از علی محمد مودب برخوردم؛
گریه در حال توسعه
امروز ما در حال توسعه هستیم
قلبهای کلنگی ما را
بیلهای مکانیکی شخم زدهاند
و میان آشپزخانههای Open و توالتهای فرنگی
سرگردان شدهایم
امروز برای مقابله با ناوهای تمدنبر
به انواع گفتمانهای وارداتی
و ترجمههای مختلف، از لویاتان Hobbes
تا پایان تاریخFokuyama
تا بُن دندان مسلح شدهایم
و میتوانیم ساعتها در قطارهای چینی مترو
درباره انتظار بشر از دین فَک بزنیم
امروز ما در حال توسعه هستیم
مردانِ Offline
دخترانِ MP3, و MP4
و کودکانِ پیامگیر
شبکههای متنوع قرآن و معارف
و مسابقههای همیشگی پیامِ کوتاه
C
D
DVD
LCD
LSD
LG
تا کره جنوبی هست
نیازی به نیمکرههای مغزمان نداریم
و میتوانیم با خیال راحت
پربینندهترینهای Google را جستوجو کنیم
...
سرفه کن، برادر شیمیاییام
سرفه کن، طبقۀ دهم بیمارستان ساسان
سرفه کن
چراکه صدای تو
تنها رسانۀ ماست!
# از شعر بلند سفر بمباران
پ.ن:
- ببخشید که این حقیر فقط در وبلاگ خط خطی می کند، آخه روز اول بچه ها خیلی شوق ایجاد این وبلاگ را داشتند اما بعدش نمی دانم چرا هنوز شروع نکرده نفس کم آوردند! شاید هم ما خیلی بیکاریم.
خلاصه خطاب به همه کوخ نشینان ؛ اگر دین، وقت و ... ندارید، آزاده باشید... و جان این عزیزتان! برای یکدل جلوه دادن خودمان هم که شده، بنویسید!
- در ضمن سایت این حقیر (خط خطی های یک موجود برای ابراز وجود) فعلا هکیده و هنگیده ، و کوخ توفیقی اجباری شد برای ابراز وجود از طریقی دیگر...
- عزاداری هایتان قبول
- التماس دعا
ســلام
در غمگین ترین غروب تاریخ
و در انتهای دورترین نشانی روزگار
کهنه ترین بغض های خود را فروخورده ام
و به پابوس درگاه بلندت آمده ام
چونان همیشه، تنها با بضاعت اشک و آه.
با پایی خسته به آستان تو قدم گذاشته ام
که رهنورد بی انتهاترین جاده ها
که درد آشنای سنگلاخ ترین بن بست ها
که فرسوده ی دردناک ترین تاول هاست.
دستی درمانده را به سوی تو دراز کرده ام
که افسرده ی بی فایده ترین جستجو ها
که زخمی اشتباه ترین دوستی ها
که گمشده ی خطاترین همراهی هاست.
چشمی امیدوار را خیره به راه نگاهت نشانده ام
که مسافر تاریک ترین شب ها
که تماشاچی هرزه ترین مضحکه ها
که عزادار سیاه ترین مصیبت هاست.
گوشی منتظر را بر در پیغامت خوابانده ام
که آشفته ی پر ازدحام ترین صداها
که دردمند خراشنده ترین زنجموره ها
که رنج دیده ی ناموزون ترین نغمه هاست.
زبانی ناتوان را به پرسش و خواهش تو گماشته ام
که خسته ی خاکی ترین التماس ها
که آزرده ی سست ترین بافته ها
که عفونت زده ی دروغ ترین بدگویی هاست.
ای ریشه دارترین درخت مهر!
خنکای سایه سار های نگاهت را
از جان کویری و تشنه ام دریغ مکن.
ای زود جوش ترین چشمه ی لطف و صفا اندوه مرا
از زلال بی دریغ لبخندت محروم مساز.
ای نزدیک ترین آسمان آشنایی
بال های خسته ی مرا
در سخاوت بی پایان خود رها کن
ای پاسخ پرسش های بی جواب
ای آرامش التهاب های بی سرانجام
ای ضامن گریختن های مضطرب
باز هم آهوی همیشه ی تو از صیاد گریخته است
ای آغــوش هــمــیــشــه بــاز ...
محمد رضا زائري
بسم الله
..............
آن روز بار دیگر
در گیر و دار حادثه ای مغموم
پیشانی بلند زمزمه ای ناب
در رکعت گلوی تو
ضربت خورد
و آفتاب نارس یک مفهوم
در خانقاه خون تو
کامل شد...
باغ کرامت است
گلوی تو
یا حسین !
«زنده یاد سید حسن حسینی»
